Home Sweet Home


Τις τελευταίες δύο-τρείς μέρες με έχει πιάσει ένα περίεργο συναίσθημα νοσταλγίας. Νοσταλγίας για το σπίτι μου – μια στιγμή – το σπίτι μου? Ας αφήσω τους ευφημισμούς προς το παρόν κι ας μιλήσω ξεκάθαρα: Τις τελευταίες δύο-τρείς μέρες μου λείπει η Αθήνα. Περίεργη μηχανή αυτό το μυαλό, ίσως να είναι και ο λόγος που πρώτη φορά γράφω στα ελληνικά σε αυτό το μικρό κομμάτι κυβερνητικού χώρου που μου αντιστοιχεί. Μάλλον αυτός είναι και ο λόγος που γράφω εν γένει στις 5 το πρωί, αν και αυτό δεν αποτελεί και μια τόσο μεγάλη έκπληξη.

Καθώς γέμιζα την κούπα μου με τσάι – ναι είναι decaf μην ανησυχείς αλλιώς που να με πιάσει ύπνος μετά…Καθώς γέμιζα την κούπα μου με τον Eeyore τον γαϊδαράκο από το “Winnie the Pooh” – ναι έχω πλέον οικειοποιηθεί και τις δύο κούπες, δεν είμαι μόνο ο τίγρης πια μετά από καιρό. Καθώς λοιπόν ετοίμαζα το τσάι μου πέρασε από το μυαλό μου φευγαλέα ο εαυτός μου λίγα χρόνια πριν. Πάνε κιόλας έξι χρόνια από τότε που όντας στην τρίτη λυκείου δεν με χωρούσε αυτή η χώρα. Δεν έβλεπα τη μέρα που θα κατάφερνα να περάσω τα σύνορα της και να τρέξω με τα μπούνια προς μια κάποια γη της επαγγελίας άγνωστη, ξένη, μα τόσο σαγηνευτική και πλανεύτρα. Δε με χωρούσε αυτή η χώρα, το μυαλό μου αποζητούσε προκλήσεις που όμοιες τους μόνο κύκλοι χαμένων ποιητών μπορούν να σε τρατάρουν, η καρδιά μου ήθελε ν’ αλλάξει τον κόσμο, και η ψυχή μου το πίστευε κιόλας.

Και έφυγα. Και ξαναγύρισα. Από τότε αυτή η αέναη διαδικασία πάντοτε, φεύγω, γυρίζω, φεύγω, γυρίζω. Ατέρμονη και ατελέσφορη συνάμα, χωρίς σαφή ρυθμό, ή παλμό, πάντα με μόνιμη αφετηρία ποτέ όμως με δεδομένο προορισμό. Και τα χρόνια πέρασαν κι εγώ μαζί τους από μέρη και μέρη, από ανθρώπους και ανθρώπους. Μεγάλωσα, ίσως και να ωρίμασα κάπως. Προσπάθησα να μάθω όσα μπορούσα για τους ανθρώπους, υπάρχει άλλωστε κάτι πιο ελκυστικό από το να σμιλεύεσαι και να μεστώνεις μέσα στην ανθρωπότητα? Να νιώθεις το πόσο μικρός, και αφελής, και ασήμαντος, και αδαής είσαι μπροστά στο μεγαλείο της αιωνιότητας που λέγεται άνθρωπος. Και ταυτόχρονα να ξέρεις πως αποτελείς κι εσύ το υλικό μαζί και το όργανο αυτού του μεγαλείου.

Και ξαναγύρισα. Και έφυγα πάλι. Με τα όνειρα να έχουν γίνει πια στόχοι και οι προκλήσεις απτές πιθανότητες. Για μια γη μιας κάποιας άλλης επαγγελίας λιγότερο θελκτική και καθόλου πλανεύτρα. Χωρίς να υστερεί η ίδια από όλες τι προηγούμενες επ ουδενί. Αν κάποιος πρέπει να φέρει την ευθύνη τότε αυτή ανήκει εξ ολοκλήρου σ’εμένα. Α, και στο γέρο χρόνο που φέρνοντας τα όνειρα μας πιο κοντά καθαρίζει τη φεγγαρόσκονη που έριχνε παλιότερα και τα αφήνει να στέκουν εκεί με τα πραγματικά τους χρώματα, προσιτά μα τόσο απέριττα και μόνα. Κι όμως το περιττό, το σουρεάλ, το αδύνατο, αυτό ερωτεύτηκες, θυμάσαι?

Θυμάμαι την πρώτη φορά που έπρεπε να επιστρέψω στην Αθήνα για Χριστούγεννα στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου. Για κάποιο λόγο αυτή η εικόνα έχει χαραχτεί τόσο έντονα στο μυαλό μου που κι ας έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε μπορώ να τη φέρω σχεδόν ολοζώντανη μπροστά μου. Κλείνοντας το φως του δωματίου, τραβώντας τη βαλίτσα μου προς την έξοδο, του έριξα μια τελευταία γρήγορη μα τόσο αργή ματιά, έκλεισα την πόρτα πίσω μου και ξαφνικά ξέσπασα σε κλάματα. Ένιωθα πως με ανάγκαζαν να αφήσω το σπίτι μου για κάτι ξένο. Κι όμως, στο σπίτι μου θα πήγαινα. Άλλαξα πολλά σπίτια από τότε, έκλεισα πίσω μου πολλές πόρτες και τις ξανάνοιξα μα πάντα ερχόταν η στιγμή που θα έκλειναν οριστικά και για τελευταία φορά από το δικό μου χέρι.

Όλα μια απόρροια ονείρων, στόχων, προκλήσεων, πιθανοτήτων, και επιλογών. Λένε πως στο κενό μεταξύ του ναι και του όχι χωράει μια ολόκληρη ζωή. Είναι η διαφορά μεταξύ του μονοπατιού που διασχίζεις και εκείνου που άφησες πίσω σου. Είναι η διαφορά μεταξύ του ποιός νόμιζες πως μπορούσες να είσαι και του ποιός πραγματικά είσαι. Είναι το κενό που θα χωρέσει τα ψέματα που θα πεις ξανά στον εαυτό σου στο μέλλον.

Λένε πως σπίτι είναι εκεί που βρίσκεται η καρδιά σου. Καμιά φορά όμως αναρωτιέμαι, σε πόσα κομμάτια άραγε μπορεί να σπάσει αυτή η καρδιά κι ακόμα να παραμένει ολόκληρη?

Advertisements

One thought on “Home Sweet Home

  1. Είναι απλά εκπληκτική γραφή σου. Με έκανες να δακρύσω. Νομίζω πως όποιος έχει ζήσει έστω και το ένα χιλιοστό από αυτό που περιγράφεις δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο από το να πάρει ένα πακετάκι χαρτομάντιλα και να σκουπίσει τα μάτια του. Δάκρυα χαράς, λύπης, μελαγχολίας, νοσταλγίας? Δεν ξέρω, αλλά μέχρι να σου βγαίνουν χαρούμενα λόγια εγώ θα φυλάω ένα πακετάκι χαρτομάντιλα στο κομοδίνο μου, δια παν ενδεχόμενο…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s