Μετα

Κάθε φορά που γυρίζω μετά στο σπίτι το βράδυ σκέφτομαι κάτι να σου γράψω. Ξέρεις, όχι πεζό. Παλιότερα ανακουφιζόμουν με τη σκέψη πως δε μπορούσα για το λίγο. Τώρα έχω αρχίσει να φοβάμαι πως τελικά μπορεί να φταίει το πολύ. Ίσως και η υποψία μου πως ποτέ δε θα “έλεγες” κάτι τέτοιο, κάτι που να σε προβάλει τόσο άμεσα. Θα ήταν άλλωστε μάλλον και αρκετά προφανές. Ίσως λοιπόν να φταίει αυτό, μου λείπει το κίνητρο. Χωρίς αυτό όλα τ’ άλλα είναι θεωρίες. Που θα πάει όμως, κάποτε θα τις βρω τις λέξεις και τα λόγια. Έτσι απλά.

Επιστροφές

Δύο μέρες και κάτι μέχρι το βράδυ της Τετάρτης και την επιστροφή μου (ναι, ξανά) στα πάτρια χώματα. Την σκέφτομαι και κυρίως μου την υπενθυμίζουν πολλοί και πολύ αυτήν την επιστροφή εδώ και λίγες μέρες. Κι όλο μετράμε ανάποδα τις μέρες, το χρόνο, κι όλο αυτός μοιάζει να περνά τόσο αργά, σχεδόν βασανιστικά. Με αντιστρόφως ανάλογη ταχύτητα από αυτή που τρέχει όταν ετοιμάζομαι για την αντίστροφη μετάβαση, ίσως γιατί πάντα πέφτουν πολλά αντίστροφά μαζί.

Δύο μέρες και κάτι που στις αντίστροφες συνθήκες θα έμοιαζαν νερό τώρα φαντάζουν σεβαστό χρονικό διάστημα παρά τα καθημερινά meetings, και dinners, και την επιθυμία φίλων και γνωστών να με δουν αρκετά προτού τους ξαναφύγω. Πώς όμως να συγκεντρωθώ εδώ όταν πίσω με περιμένει μια άνοιξη σχεδόν καλοκαίρι, πάρτι σε ταράτσες, σαμπάνιες, φράουλες και μια Αθήνα γεμάτη ανθρώπους – δικούς μου και μη – αλλά πάντοτε ανθρώπους.

Εδώ και καιρό βιώνω στο πετσί μου την έννοια της απόλυτης συγκυρίας αλλά και της απόλυτης σχετικότητας. Έχω αρχίσει να σκέφτομαι πως αυτή η σύμπτωση τελικά δεν είναι τυχαία. Λες να θέλει κάτι να μου πει το σύμπαν κι εγώ να μην έχω τ’ αυτιά μου ανοιχτά? Ίδωμεν, υπόσχομαι όμως πως λόγω της εποχής – άνοιξη δη – θα ανοίξουν και τ’ αυτιά και η καρδιά μας, και ίσως αυτή τη φόρα να μη τους βάλουμε κόφτη στα χιλιόμετρα ως συνηθίζουμε. Μόνο σύμπαν, σε παρακαλώ, τα πανταχού ευρωπαϊκά ηφαίστεια ας περιμένουν λίγο ακόμα μέχρι την Τετάρτη, ε?

Υ.Γ. Η λέξη “επιστροφή” κρύβει μέσα της τη λέξη “στροφή”. Ας ετοιμαζόμαστε λοιπόν για κάθε είδους στροβιλισμούς, για άκου!

Τα Σχηματα

Το πάθος είναι πάθος. Είναι ο ενθουσιασμός ανάμεσα στους μονότονους χώρους, χωρίς να έχει σημασία πού είναι αφιερωμένο. Μπορεί σε νομίσματα, σε αθλήματα, στην πολιτική, ή στα άλογα, τη μουσική, την πίστη. Οι πιο οκνηροί άνθρωποι που έχω γνωρίσει ποτέ είναι εκείνοι που δεν παθιάζονται βαθειά για τίποτα.

Το σούρουπο αποτελεί απλά μια παραίσθηση, γιατί ο ήλιος δεν είναι ούτε πάνω ούτε κάτω από τον ορίζοντα. Ήτοι σημαίνει πως η μέρα και η νύχτα είναι συνδεδεμένες με έναν σπάνιο τρόπο καθώς δεν μπορεί να υπάρξει η μια χωρίς την άλλη όμως ποτέ δεν μπορούν και να υπάρξουν ταυτόχρονα. Θυμάμαι κάποτε αναρωτιόμουν πώς είναι άραγε να είσαι μονίμως μαζί αλλά πάντοτε χωριστά.

Και αν κάποιες ζωές σχηματίζουν έναν τέλειο κύκλο, άλλες παίρνουν μορφές απρόβλεπτες, ακατανόητες συνήθως . Η απώλεια είναι μέρος του ταξιδιού, απλή υπόδειξη του τί υπήρξε πολύτιμο. Προσωρινή μάλλον μονάδα μέτρησης, μέχρι την ανακάλυψη μιας νέας, μεγαλύτερης. Κι ύστερα στέκει πίσω μόνη, σαρδόνια απόδειξη της σχετικότητας του ανθρώπου αλλά και της ζωής.

Axiom V


Η αλήθεια μεγαλώνει μέσα μας σταδιακά, όπως ένας μουσικός παίζει ένα κομμάτι ξανά και ξανά ώσπου ξαφνικά το “ακούει” για πρώτη φορά.

Υ.Γ. Είπα να φιλοσοφήσω απόψε, αλλά το τραγούδι παραμένει λόγω της ημέρας. Ακούστε τι όμορφα που τα λέει η κυρία Tracy..

Σχετικοτητα


Από παιδί είχα μια περίεργη τάση να ζω καταστάσεις μέσα από το μυαλό μου. Όχι, δεν εννοώ την τυπική αχαλίνωτη παιδική φαντασία με τους φτιαχτούς φίλους, τα ζαχαρωτά και τα λούνα παρκ. Είχα μια τάση να μπορώ να ζω ό,τι πίστευα πως ζούσε κάποιος άλλος ανα πάσα στιγμή· να κοινωνώ τη ζωή κάποιου άλλου, ίσως και ξένου, ωσάν σύμπαν παράλληλο. Πάντοτε μου άρεσε αυτή η ημι-σχιζοφρενής συνήθεια, μου έδινε την ευκαιρία να ζω πολλές ζωές μου ταυτόχρονα.

Εχθές, πηγαίνοντας με το ποδήλατό στο κέντρο έζησα ένα τέτοιο flashback. Έχοντας πλέον μεγαλώσει μπορώ και να το σκηνοθετώ καλύτερα, πιο ρεαλιστικά – όσο παράδοξη και αν είναι εν προκειμένω η χρήση του όρου. Πλέον μπορώ να γνωρίζω ακριβώς πού βρίσκονται και τί κάνουν οι άνθρωποι στων οποίων τις ζωές παρεισφρέω. Ε, λοιπόν δεν είναι και τόσο δύσκολο πια να να τρυπώσω κρυφά εκεί δίπλα τους, να ακούσω τις σκέψεις τους, να δω τα χρώματά τους, να μυρίσω τις μουσικές τους.

Έτσι και έκανα λοιπόν, συντόνισα και το ipod με ό,τι θεώρησα ταιριαστό και έστησα με το νου μου ολόκληρη παράσταση. Με πρωταγωνιστές και με κομπάρσους, με πρώτους ρόλους και με αφανείς ήρωες. Α, και με απο μηχανής θεούς. Όχι για να δώσουν λύση αλλα για να με μετουσιώσουν σε ζωντανό πλέον οργανισμό της ίδιας της δραματουργίας μου. Κι αφού από σκηνοθέτης-αφηγητής μετατρέπομαι κι εγώ σε ήρωα, βιώνω την απόλυτη τραγική ειρωνεία – δημιούργημά μου.

Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν αποφάσισα από εδώ και μπρός να ζω όλα όσα δε μου επιτρέπονται, εκ των πραγμάτων ή ουσιαστικά. Ποιός μου λέει άλλωστε οτι αυτό που συντελείται στο μυαλό μου δεν συντελείται και στην πραγματικότητα. Ποιός μου λέει πως δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω από έναν άρτιο συντονισμό συχνοτήτων και μια αμοιβαία αποδοχή. Κι έτσι θα είμαι πάντοτε εδώ, εκεί, και παντού. Άλλωστε η σχετικότητα υπήρχε πολύ πριν τον Einstein.

Ενοχλησεις


Με ενοχλεί αυτό το πήγαινε-έλα. Η απουσία αφετηρίας και προορισμού. Με ενοχλεί αυτή η έλλειψη μονιμότητας, να μη μπορώ να μείνω σε μια πόλη, σε μια χώρα, πάνω από ένα πεπερασμένο χρονικό διάστημα. Με ενοχλεί το να πρέπει να φτιάχνω βαλίτσα κάθε λίγο και μετά να τη χαλάω. Και ποτέ δε τη χαλάω, πάντα μέσα μένουν τα ρούχα.

Με ενοχλεί το οτι πρέπει να μου λείπουν άνθρωποι μονίμως. Άνθρωποι σκόρπιοι, εδώ, εκεί. Άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο, άλλοι καθόλου. Όμως όλοι το ίδιο – λείπουν. Με ενοχλεί να πρέπει μονίμως να κρατάω αποστάσεις, για να είναι το αντίο πιο εύκολο. Και όταν δεν τις κρατάω (υποθετικά μιλάμε, μη γελιόμαστε) τότε δημιουργούνται από μόνες τους ούτως ή άλλως μόλις φύγω. Πραγματικές αποστάσεις αυτές, ρεαλιστικές. Μετριούνται σε χιλιόμετρα και όχι σε σκέψεις. Ίσως και σε σκέψεις, δεν ξέρω.

Με ενοχλεί που έρχεται πάντα αυτή η νύχτα πριν φύγω. Λες και το σώμα μου αρνείται το πρέπει του βραδινού ύπνου και ξημερώνει το πρωί με μάτια ορθάνοιχτα. Κι έτσι με ενοχλεί ακόμα περισσότερο αυτή η διαδρομή στην Αττική Οδό προς το αεροδρόμιο. Και το αεροδρόμιο, και οι πάγκοι του check-in, και ο έλεγχος των καρτών επιβίβασης πριν μπεις στη ζώνη των αφορολόγητων. Μόνο τα αντίο εκεί δεν είναι αφορολόγητα, έχουν έρθει εδώ και χρόνια τα επώδυνα μέτρα στον φόρο προστιθέμενης απουσίας.

Με ενοχλεί που πετάω Τρίτη και δεκατρείς, καίτοι ποτέ δεν πήρα στα σοβαρά τις προλήψεις. Με ενοχλεί που θα χάσω τα γενέθλιά σου, και βραδιές, και πρεμιέρες. Με ενοχλεί που όλα συμβαίνουν μαζεμένα λίγο μετά αφότου σφυρίξει το αεροπλάνο, κι ας είναι εντελώς άγνωστα μεταξύ τους και ασύνδετα. Μάλλον γι αυτό και συμβαίνουν ταυτόχρονα. Με ενοχλεί και το αεροπλάνο που δε σφυρίζει, τουλάχιστον το πλοίο αποχαιρετά. Με ενοχλεί που δεν πάει ποτέ πλοίο εκεί που πάω.

Με ενοχλεί που είναι πάντα τόσα αυτά που θέλω να κάνω και να πω μα ποτέ δε φτάνει ο χρόνος. Με ενοχλεί ο ανθρώπινος πεπερασμένος χρόνος, στην καθημερινότητα και στη ζωή. Δεν μας έχει δοθεί αρκετός χρόνος, αυτή ήταν άλλωστε και η θεϊκή τιμωρία μας.

Axiom IV

people spray your familiar places with poisonous gases.
People continue meeting you there nonetheless.

people carry with them knives in the shadows.
People cut with their peace.

people roll back and forth on their mattress when it is no more comfortable.
People change it.

people go back to crumbs and strangers’ tables.
People prefer to starve a little.

We are equalized however we can.
We equalize however we can handle.
We fill up however we have learned to.

Thankfully, there are still familiar places, shadows, and leftovers.