Live


Απόψε πήγαμε στο τελευταίο live των παιδιών. Όμορφο, συγκινητικό, με μια ελαφρά δόση μελαγχολίας, ακριβώς έτσι όπως έπρεπε να είναι. Μόνο που στο δικό μου το μυαλό οι επιλογές του Γεράσιμου στα τραγούδια ήταν λίγο παραπάνω επιφορτισμένες – εντελώς συγκυριακά μα με μια εκνευριστικά πρωτοφανή αίσθηση επικαιρότητας.

“Φτιάχναμε καπέλα από χαρτί είχαμε και ξύλινα ντουφέκια κι έμοιαζε ο πόλεμος γιορτή” χαζεύω για λίγο κοιτώντας τη σκηνή, συνέρχομαι, γεμίζω το ποτήρι με κρασί. Θυμάμαι τότε, κι εμείς, γιορτή ο πόλεμος. Τον θέλαμε, τον αποζητούσαμε, έτσι για να αποκτήσει ενδιαφέρον και προοπτική η καθημερινότητα. Προοπτική, άκου πράγματα. Ξέρω εκ των προτέρων τον στίχο που ακολουθεί, διστάζω να προσέξω, δεν ξέρω αν θέλω να τον ακούσω.

“Όλοι σε φωνάζαν αρχηγό κι ήξερες μονάχα να διατάζεις κι έτρεχα ξοπίσω σου κι εγώ για να με κοιτάζεις.” Νιώθω δύο μάτια να καρφώνονται πάνω μου, πάντοτε δύο μάτια με αυτούς τους στίχους, να μου τους ψυθιρίζουν, άλλοτε σιγανά, άλλοτε δυνατά, όπως απόψε. Σκέφτομαι πως κάποια χρόνια πριν θα ένιωθα περηφάνια με μία δόση υπεροψίας και ίσως ελαφράς χαιρεκακίας. Σαχλαμάρες, αλλά να μου πεις, από αυτά καταλαβαίνουμε πως μεγαλώνουμε κι εμείς μαζί με τον κόσμο γύρω μας. Απόψε τίποτα απ’ όλα αυτά, μόνο μια ανάγκη χρόνιας καθυστερημένης (και μάλλον άχρηστης) απολογίας και μια διφορούμενη μελαγχολία. Για το πριν, για το τώρα, δεν ξέρω. Με τρομάζει κατά καιρούς αυτή η άγνοια, αυτή η έλλειψη απολυτότητας περασμένων εποχών.

Αυτή η δυνατότητα να πεις το “θα πεθάνω αν σκοτωθείς” νιώθοντάς το εκατό τοις εκατό για όσο κρατήσει. Χωρίς να περνάνε από το μυαλό πιθανότητες, αριθμοί και εξισώσεις πριν καν προλάβεις να το ξεστομίσεις. Χωρίς να γνωρίζεις το “κι όμως έχω ζήσει” ή μάλλον, χωρίς καν να μπορείς να το φανταστείς τη δεδομένη στιγμή. Έτσι δε μιλάγαμε κάποτε? Δε φάνταζαν όλα μονόδρομος, δε ρισκάραμε για το όλα παρά για το τίποτα? Δε γυρίζαμε τον κόσμο ανάποδα με την χαραμάδα υποψίας μιας κάποιας μαγείας? Μεγαλώσαμε, συμβιβαζόμαστε, γιατί? Λένε είναι στοιχείο ωριμότητας, μάλλον δίκαιο θα έχουν. Το έλεγα κι εγώ θυμάμαι, δεν πάει πολύς καιρός. Έρχεται όμως κάθε φορά η ζωή να μας τρίψει κατάμουτρα τα βιαστικά μα κατά τα άλλα “ώριμα” συμπεράσματα, σε όλα. Αρνούμαι να συμβιβαστώ, όχι από αναρχική πεποίθηση, δέχομαι την εξουσία της ζωής πάνω μου. Αρνούμαι όμως να συμβιβαστώ όσο η ίδια η ζωή μου αποδεικνύει πως τα απομεινάρια του πολέμου δεν είναι τίποτα άλλο από καμμένα χάρτινα καπέλα και κανά-δυό πεταμένα ξύλα. Όσο μου αποδεικνύει πως μπορώ ακόμα να μιλώ με την απολυτότητα της στιγμής χωρίς αυτή να χάνεται με το αναγκαίο πέρας της. Κι όσο υπάρχουν άνθρωποι που μου επιτρέπουν να τους παίρνω μαζί μου, κι ας χαμογελούν κρυφά πίσω από την πλάτη μου όταν αρχίζω άθελά μου τις διαταγές και τα αρχηγιλίκια. Άλλωστε κι εγώ προσπαθώ να τους ανταμείβω αναλόγως, με τα κατάλληλα βλέμματα.

Υ.Γ. Άλλαξε και το video μιας και ανέβασαν (να είναι καλά το youtube) τα χτεσινα – προχτεσινα πια? Έτσι για να τα έχουμε να τα θυμόμαστε κάπως κάπου κάποτε και τα συναφή.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s