Αγαλματα


Εχτές κάθισα στο παγκάκι της πλατείας περιμένοντας. Έχει έρθει κι εδώ λίγο το καλοκαίρι – μη φανταστείς. Βόρειο καλοκαίρι, ίσα να σταθείς στο παγκάκι λίγο χωρίς να κρυώνεις. Κι έπειτα πάλι μέσα, δεν είναι για πολύ. Εχτές καθώς καθόμουν στο παγκάκι είδα τέσσερις Έλληνες τουρίστες να προσπαθούν βιαστικά να φωτογραφηθούν μπροστά στο μεγάλο άγαλμα της πλατείας. Βιαστικά, γιατί ήταν έτοιμος να βρέξει και δεν είμαστε μαθημένοι. Θα μου πεις, κι εσύ πού το κατάλαβες πως ήταν Έλληνες από μακριά? Πλέον μας οσμίζομαι εξ αποστάσεως, φαινόμαστε, κάνουμε μπαμ πώς να στο πω.

Τους είδα που βιάζονταν και πρόσεξα το βλέμμα του ενός μόλις έκλεισε το πλάνο. Κοίταξε βιαστικά πίσω του τον μπρούτζινο γίγαντα σαν να ‘θελε να μάθει ποιός είναι αυτός ο άγνωστος που μαζί του μόλις πάγωσε μια στιγμή στο χρόνο αιώνια. Δεν του ‘μενε όμως ρευστός χρόνος, μόνο παγωμένος. Έπρεπε να βιαστούν μην τους πιάσει η βροχή. Και σκέφτηκα τα αγάλματα και τα μνημεία και τις επιγραφές. Απλώς γκροτέσκα πέπλα για να καλύψουμε γρήγορα -γρήγορα την αλήθεια. Δεν είναι ο φόβος της λήθης αλλά ο φόβος της θύμησης. Γι αυτό στήνονται όλα: τα μνημεία, τα κενοτάφια, η ενός λεπτού σιγή. Κοινά και ατομικά. Γιατί ο δρόμος προς τη λήθη είναι στρωμένος από εις μνήμην τιμές.

Υ.Γ. Τελικά δεν έβρεξε.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s