The Notebook


Καθάριζα τα χαρτιά μου σήμερα. Πρέπει πια να βάλω μια τάξη στο γραφείο μου για να την βάλω έπειτα και στη ζωή μου. Άλλωστε με μεγάλωσαν πια και οι συνθήκες, με τί μούτρα θα αντιμετωπίζω τους φοιτητές μου εγώ που βιβλίο καθ’ επιβολήν δεν άνοιξα ποτέ μου. Εγώ που μια ζωή χρειαζόμουν μια καθαρίστρια και γραμματέα μαζί να βάζει τάξη στα χαρτιά και το μυαλό μου. Τι τα θες, μια από τις ειρωνείες της ζωής κι αυτή. Ίσως μάλιστα να έχω να τους πω και δύο πράγματα παραπέρα ακριβώς γιατί εγώ δεν κατάφερα να τα νικήσω ποτέ.

Καθάριζα το γραφείο και έπεσα πάνω σε ένα παλιό σημειωματάριο. Σκονισμένο, έπρεπε να το φυσήξω για να καθαρίσει αλλιώς τα υποχόνδρια δάχτυλα μου δε δέχονταν να το αγγίξουν. Γνώριμο το εξώφυλλο, κάτι πεντάγραμμα του Mozart, σίγουρα ταιριαστό. Στην πρώτη σελίδα μια ημερομηνία με ροζ μαρκαδόρο 27/3/08. Κι όμως έχουν περάσει πάνω από δύο χρόνια από εκείνη τη βόλτα στη Σταδίου και τους λουκουμάδες. Τότε δεν ήταν? Μια παραίνεση για ένα bucket list που δε γράφτηκε ποτέ. Δε ξέρω γιατί δεν έγραψα ποτέ σ’αυτό το σημειωματάριο κι ας ήρθαν φορές που χρειαζόμουν ένα μέρος να γράψω. Δύο χρόνια μετά και παραμένει αλάβωτο, μόνο ο ροζ μαρκαδόρος ξεθωριάζει στην πρώτη σελίδα. Μην τους πιστεύεις όταν σου λένε πως είναι ανεξίτηλοι, όλα κάποτε ξεθωριάζουν και χάνονται. Ίσως γι αυτό και να μην έγραψα ποτέ σ’ αυτό το σημειωματάριο, για να μη ξεθωριάσει τίποτε άλλο σ’ αυτές τις σελίδες. Ίσως και για να υπάρχει πάντοτε κενός χώρος, ένα είδος συναισθηματικού κατοχικού συνδρόμου. Ίσως πάλι πιο πεζά γιατί απλώς τότε μου έλειπε η έμπνευση.

Τώρα γράφω αλλού, χωρίς κατοχικά σύνδρομα και ψευτοφοβίες. Και από έμπνευση δόξα το θεό παράπονο δεν έχω. Και το σημειωματάριο? Μπαίνει στο ράφι μέχρι την επόμενη φορά που θα πέσω πάνω του, τυχαία. Να συγκεντρώσει τα απαραίτητα στρώματα σκόνης, να το φυσήξω πριν σηκώσω το χάρτινο εξώφυλλο και να δω τον ξεθωριασμένο μαρκαδόρο. Όσο κι αν ξεθωριάζει αδύνατο να σβηστεί. Και να θυμηθώ μια βόλτα στη Σταδίου ένα χειμώνα, που θα έχει γίνει κιόλας μακρινός, με μια συνοδεία πικρόγλυκης γεύσης από μέλι και σοκολάτα στο στόμα.

P.S. I wonder, if you ever knew, would you be proud?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s