And if perhaps, sometime, somewhere, you were remade?
Would I assume again an arbitrary distance
To give inertia to your malicious vacuum?
Or would it then, there, perhaps be different
Would you be blossoms that satisfy their thirst with violence
Which waters my thoughts here and now?
Would it then be the gland tax I used to pay
Something more beautiful, more archangelic
Something less human, less filthy
Something worthy of an animal rife with innocence?

And all the times when I shut the world outside
All the times when I locked it inside
Away from the words and the gestures
All the times when I bled for one of you
Because I hurt for all of you
All the times when I hated you
Because you didn’t know how to love
All the times that I wanted you to drain
From all the blood you wasted inside you
All the times I wanted you to silence
The noise that wasted the significance
Are all these forgiven?

For all the times I asked for a guarantee
To invest some soul into compassion
All the times that I hesitated
To appear bighearted and cheap
An Offer to your Sale
All those days that fled
In your study and sorting
In the cold selection of the bloodless
From the empty
Of the lost in the street
From those lounging in front of the fireplace
Of the greedy from the ungrateful
Of the deficient from the phoney
All those days that don’t come back
Are they compensated for?

But you will always be the easy
Spectators sitting on deep purple sofas
Gazing above, the grand scene
The backs of the big people
And the ornaments with flesh and lie
You will hang – extras in the background.
The seasons and the landscapes will change
And from Poe’s many angels
Not even one will see that somewhere
Far down in the background
The extras will be dying.

It will be of no importance
The funny, colorful and white life
In this large empty self-serving purpose:
Life was just there to be.
It will be of no importance
Who you are, for how long and where
But what if everything was remade
Maybe some time, somewhere?



Υπάρχει ένας συνδυασμός που λύνει τον κόσμο.
Υπάρχει ένας ιδιαίτερος τρόπος να περπατήσεις
Όταν ο ήλιος λάμπει με το σωστό τρόπο
Ανάμεσα από τις πολυκατοικίες
Ένα μοναδικό μονοπάτι που πρέπει να ακολουθήσεις
Με ρυθμικό βηματισμό
Πατώντας στις ζυγές πλάκες του πεζοδρομίου
‘Οπου θα ανακαλύψεις μια ακολουθία στην αναπνοή
Την οποία πρέπει να τηρήσεις
Κι έπειτα θα βρεθείς σε ένα σταυροδρόμι
Πρέπει να περιμένεις να ανάψει το πράσινο φως
Ορισμένες φορές
Πριν περάσεις
Έπειτα οι πλάκες του πεζοδρομίου γίνονται διαφορετικές
Και η ακολουθία αλλάζει
Όταν φτάσεις στην πόρτα
Χρησιμοποίησε μόνο το αριστερό σου χέρι
Κλείδωσε και ξεκλείδωσε με το μυστικό αριθμό φορών
Κι ύστερα πες τη μαγική λέξη
Κι άνοιξέ την
‘Ασε την πόρτα να γλιστρήσει και τρέξε στην κουζίνα
Πρέπει να φτάσεις εκεί πριν κλείσει
Στάσου με τα μάτια σφαλιστά
Μέχρι να χτυπήσει ηχηρά
Βρες το κουμπί στο φούρνο
Tο μοχλό στο νιπτήρα
Ανέβα τα σκαλιά δύο – δύο
Κι ένα πίσω κάθε φορά
Πήδηξε με το ένα πόδι στο κρεβάτι
Μισή στροφή στον άερα αρκεί
Και ξάπλωσε ακριβώς όπως προσγειώθηκες
Γιατί μόλις περάσει ο σωστός χρόνος
Θα ακούσεις ένα κλικ μέσα σου
Και όλα θα είναι καινούργια
Γιατί υπάρχει, ναι, ένας συνδυασμός
Που λύνει τον κόσμο.

Υ.Γ. Έλα, φύγαμε πες..


You came last night and you asked why I never thought where the short monologues go after the lights are out. I have thought about it, I just didn’t say it. You came and you told me sweet words that I believe and you believe and we believe, personal testaments that are each time new, but thankfully, thankfully correctly spelled.

And I remembered how wrongfully those needy beings act in my limited firing range – which is nonetheless particularly uncomfortable – and again, again the pillow of disdain emerged from the corners where the white blood cells constitute the sterile empire of an excessively functioning logic.

But the gaze underneath the eyelids had no time to toughen up, the walls became pierced membranes on the bed, and through the myriad Kerkoportas tiny pieces slipped in and put together yet another question: why don’t you sympathize with them?

And the unbiased logic rushed to respond: “because if I recall the reasons why I should, I will find their siblings in here.” And then you came and asked me why I never thought where the short monologues go after the birth of the testament, where the wishes, the expectations and the prophecies go, and why nothing ever happens like we aspire if everything is in our own hand, if everything is under control, if everything is alright. And I was frightened and I thought, “it sympathizes, it has found us” and right away like always everything turned into fire and marble and steal and from myriad corners everything screamed “bring down and burn” because it is the sole thing more preferable than to sympathize and be sympathized. It is the only thing left for you if you don’t pity yourself enough to know that however right your path may be, you will always be inadequate to walk it, however high you might reach to hang your goals, your delicate fingers will never bear to pull the bowstring hard enough.

Misfit creatures in a world of harmony where logic is always a string out of tune, strange creatures with legs that lift us to chaos but that break with the first step or the first jump, collapse and we fall back to the harmonic pendulum that shrouds us. Beings whose gaze reaches farther than they can travel. The small and the forsaken never attempt to get there. The small and the forsaken sympathize – even without knowing – with their own limited firing field, which is indeed extremely comfortable, until someone like us shows up, with our crystal skyscrapers for legs to spit on them from up above, before we too collapse and fall right next to our common new testaments, without wishes, expectations or prophecies. And in our wreckage they dredge the short monologues we had before the lights went out and some admire them, some puzzle over them, the ones who were like us reminisce – but all without exception, sympathize with us.

And last night that you came to ask me how come I have never thought where the short monologues go, where the longest chronicle lines of linen and cotton acts and the smithereens of silences go, the wishes, the expectations and the prophecies, I wanted to tell you, “I have,” but I had no compassion for myself to do it.

P.S. How I love this recording..

Pack Light

You are somewhere far away. Far from your well-known neighborhoods and the familiar noises – or silence. Across from you there is the same ancient land and above you the same ancient sky; the only thing that changes is the petty people. And seeing as they are easy to shape, you enjoy sliding solely on the superficial differences of your culture to theirs, you appreciate observing their shape but you are always afraid of the common disappointment their claylike texture hides.

You are far away and that’s what matters. You don’t hear your language on the street, no one understands your humming down the narrow alleys in the evening and they cannot see what you are reading. When you say where you come from and when you hear where they come from, you feel the weight of a distant root and the lightness of the horizons where they brought theirs from. You are a guest and that feels nice, because it is directly linked with new knowledge and the old need to change your skin.

You wish to have been forgotten, you want to be at the end of the world with no thread to guide you out of the labyrinth of your compass. It might be that sometimes you carry something eternally yours, something perhaps that fits barely in your pocket like a lighter, maybe something that fits only in your mind, like a memory. It might be that you want to know that you can at all times get drunk and rumble to some barman – who, being scales higher than the average barman, will understand and speak English – for the ones you left behind, or left you behind, or set an untold date with when this cycle of your lives closes. All in all, whether the location is that of a lake in north Italy or some dumpster by a train station in central Europe, the romanticism will be equally present – with the appropriate form naturally.

And you realize that you may not be forgotten if you don’t forget. You realize that you must choose between the road and the dream of return. Because if you leave with your mind on returning, rest assured that you have never left. If you live by the lakeside or at the motel by the rails to be able to come back from there, to be able to hug that one person and shout “I am back,” stay home. You left to leave, you left because you couldn’t stay, and you left because it was your only way. Coloring your return in your mind is the same with regretting the fact that you didn’t tear those plane tickets apart back in Athens.

You have already left though, and it is about time you accepted both the responsibility of people missing you as well as the heavier one of missing people.

You have already left. It’s time you started acting appropriately.

P.S. Shame theory is always easier than practice.


Διακόσιοι αιώνες μετά – ένα όνομα
Από τα έγκατα της πόλης μια βοή
Οι δρόμοι σε καλούν ξανά
Όνειρα και αντικατοπτρισμοί αλά φάτα μοργκάνα
Ίχνη συγχώρεσης στο νυχτερινό ουρανό
Σιδεροί άγγελοι με εισιτήρια στην οικονομική θέση
Βιάζομαι να ξεφύγω.

Υπάρχει μια πόλη, κάπου
Και το όνομά της είναι Αβάνα
Ηλιοκαμένα σώματα και ρούμι
Φτηνά τσιγάρα, μισοχαλασμένα σπίτια
Ένας δρόμος όλο φωνές
Και βιάζομαι να την επισκεφτώ ξανά.

Υπάρχει μια πόλη, κάπου
Μια αιώνια πόλη που λέγεται Ρώμη
Η δόξα της ρέει στα πεζοδρόμια
Όπου οι χυμένοι cappuccino
Λεκιάζουν τα επώνυμα παπούτσια λαϊκής τέχνης
Και βιάζομαι να γελάσω εκεί ξανά.

Υπάρχει μια πόλη, κάπου
Οι άνθρωποι την ονομάζουν Παρίσι
Ένας καθεδρικός, ένα ποτάμι
Ράτσες θολές κι ένας λευκός λόφος
Αστεία προφορά και ζεστή σοκολάτα
Και βιάζομαι να πάω.

Διακόσιοι αιώνες – μία αποτυχία
Τέσσερα εκατομμύρια κατοικίες δεν αρκούν για να φτιάξουν ένα «σπίτι»
Αλλά υπάρχει μια πόλη, κάπου
Και το όνομά αυτής Βιέννη
Εκεί που οι άνθρωποι θυμούνται ένα χορό
Όπου οι φούρνοι μοσχομυρίζουν το πρωί
Και ένας άνθρωπος χωρίς όνομα χειρίζεται το βαρέλι.

Υπάρχει μια πόλη, κάπου
Και το όνομά της είναι Πράγα
Φτηνά ψηλοτάκουνα
Ανέκφραστες ξανθές συγκινήσεις
Ένα μεσαιωνικό hangover
Και δεν μπορώ να περιμένω το επόμενο.

Υπάρχει μια πόλη, κάπου
Κάποτε την αποκαλούσαν «καπνό»
Μυρωδιά μπύρας, μιούζικαλ με βρετανικό accent
Εκεί όπου η ήπειρός μου τελειώνει
Και οι άγνωστοι στις γνώριμες παμπ περιμένουν
Εμένα, για μια ακόμη φορά.

Διακόσιοι αιώνες – μία ζωή
Τέσσερα εκατομμύρια καρδιές δεν κάνουν ένα φίλο
Αλλά υπάρχει μια πόλη, κάπου
Και το όνομά της είναι Άμστερνταμ
Όπου ο Θεός και ο Διάβολος τα πίνουν παρέα
Σ’ενα σύννεφο από καπνό ναργιλέ και μαύρου
Και βιάζομαι να τους ξανακάνω παρέα.

Υπάρχει μια πόλη, κάπου
Και το όνομά της είναι Βουκουρέστι
Ένα ακόμα κόκκινο κάστρο που πέφτει
Όπου οι άνθρωποι δε μένουν
Και οι άνθρωποι δε φεύγουν
Και παρόλα αυτά, δεν μπορώ να περιμένω.

Υπάρχει μια πόλη, κάπου
Και το όνομά της είναι « Η πόλη»
Όπου τα φύλλα στο πάρκο κάνουν χρουτς χρουτς το φθινόπωρο
Και το χιόνι πέφτει μαγικό μετά την «παρέλαση»
Όπου η γλώσσα είναι σκληρή
Και τα κρεβάτια μαλακά
Για να βουλιάξω ξανά.

Διακόσιοι αιώνες – ένα αεροδρόμιο
Τέσσερα εκατομμύρια μυαλά δεν μπορούν να βρουν μια δικαιολογία
Αλλά υπάρχει μια πόλη, κάπου
Και το όνομά της είναι Βερολίνο
Όπου η ιστορία εκπέμπει το φως του ήλιου
Και ο αέρας μυρίζει κύκλους και αλλαγή
Και πάντοτε θα είμαι εκεί ξανά.

Υπάρχει μια πόλη, κάπου
Και το όνομά της Νότινγκχαμ
Όπου κάποτε κατοικούσαν ιππότες
Και η πλατεία της χωράει όλες τις εποχές
Η κλοπή έχει ιστορία – από άποψη
Και η καρδιά μου εκεί είναι στη θέση της

Υπάρχει μια πόλη, κάπου
Και το όνομά της Μαδρίτη
Είναι άλλοτε καφέ και άλλοτε άσπρη
Μουσική και μυρωδιά παστού στα στενά της
Και οι σκονισμένοι δρόμοι κουδουνίζουν
Όπως κι εγώ όταν θα τους ξαναπερπατήσω.

Διακόσιοι αιώνες – μία αλυσίδα
Τέσσερα εκατομμύρια λόγοι δεν φτιάχνουν μια αιτία
Αλλά υπάρχει μια πόλη, κάπου
Και το όνομά της Φλωρεντία
Όπου δεν έχει τίποτα για κανέναν
Παρά όμορφα παλιά κτήρια
Και όμορφες ζωγραφιές
Κι όμως με πονάει
Κάθε μέρα που δεν είμαι εκεί.

Διακόσιοι αιώνες – μία μάνα
Τέσσερα εκατομμύρια όγκοι δεν αρκούν για μια ασθένεια
Γιατί υπάρχει μια πόλη, κάπου
Και το όνομά της ήταν πάντοτε Αθήνα
Όπου οι κουβέρτες μυρίζουν δακρυγόνα
Και το νερό έχει τη γεύση της απελπισίας
Και το κεντρικό κομμάτι ποτέ δεν ταιριάζει στο παζλ
Αλλά με όλα τα άσχημά της και τα στραβά της
Αυτή η πόλη των Σουκούμπους
Είναι αυτή που πάντα θα μου επιβάλλεται.