Διαδρομές


Διακόσιοι αιώνες μετά – ένα όνομα
Από τα έγκατα της πόλης μια βοή
Οι δρόμοι σε καλούν ξανά
Όνειρα και αντικατοπτρισμοί αλά φάτα μοργκάνα
Ίχνη συγχώρεσης στο νυχτερινό ουρανό
Σιδεροί άγγελοι με εισιτήρια στην οικονομική θέση
Βιάζομαι να ξεφύγω.

Υπάρχει μια πόλη, κάπου
Και το όνομά της είναι Αβάνα
Ηλιοκαμένα σώματα και ρούμι
Φτηνά τσιγάρα, μισοχαλασμένα σπίτια
Ένας δρόμος όλο φωνές
Και βιάζομαι να την επισκεφτώ ξανά.

Υπάρχει μια πόλη, κάπου
Μια αιώνια πόλη που λέγεται Ρώμη
Η δόξα της ρέει στα πεζοδρόμια
Όπου οι χυμένοι cappuccino
Λεκιάζουν τα επώνυμα παπούτσια λαϊκής τέχνης
Και βιάζομαι να γελάσω εκεί ξανά.

Υπάρχει μια πόλη, κάπου
Οι άνθρωποι την ονομάζουν Παρίσι
Ένας καθεδρικός, ένα ποτάμι
Ράτσες θολές κι ένας λευκός λόφος
Αστεία προφορά και ζεστή σοκολάτα
Και βιάζομαι να πάω.

Διακόσιοι αιώνες – μία αποτυχία
Τέσσερα εκατομμύρια κατοικίες δεν αρκούν για να φτιάξουν ένα «σπίτι»
Αλλά υπάρχει μια πόλη, κάπου
Και το όνομά αυτής Βιέννη
Εκεί που οι άνθρωποι θυμούνται ένα χορό
Όπου οι φούρνοι μοσχομυρίζουν το πρωί
Και ένας άνθρωπος χωρίς όνομα χειρίζεται το βαρέλι.

Υπάρχει μια πόλη, κάπου
Και το όνομά της είναι Πράγα
Φτηνά ψηλοτάκουνα
Ανέκφραστες ξανθές συγκινήσεις
Ένα μεσαιωνικό hangover
Και δεν μπορώ να περιμένω το επόμενο.

Υπάρχει μια πόλη, κάπου
Κάποτε την αποκαλούσαν «καπνό»
Μυρωδιά μπύρας, μιούζικαλ με βρετανικό accent
Εκεί όπου η ήπειρός μου τελειώνει
Και οι άγνωστοι στις γνώριμες παμπ περιμένουν
Εμένα, για μια ακόμη φορά.

Διακόσιοι αιώνες – μία ζωή
Τέσσερα εκατομμύρια καρδιές δεν κάνουν ένα φίλο
Αλλά υπάρχει μια πόλη, κάπου
Και το όνομά της είναι Άμστερνταμ
Όπου ο Θεός και ο Διάβολος τα πίνουν παρέα
Σ’ενα σύννεφο από καπνό ναργιλέ και μαύρου
Και βιάζομαι να τους ξανακάνω παρέα.

Υπάρχει μια πόλη, κάπου
Και το όνομά της είναι Βουκουρέστι
Ένα ακόμα κόκκινο κάστρο που πέφτει
Όπου οι άνθρωποι δε μένουν
Και οι άνθρωποι δε φεύγουν
Και παρόλα αυτά, δεν μπορώ να περιμένω.

Υπάρχει μια πόλη, κάπου
Και το όνομά της είναι « Η πόλη»
Όπου τα φύλλα στο πάρκο κάνουν χρουτς χρουτς το φθινόπωρο
Και το χιόνι πέφτει μαγικό μετά την «παρέλαση»
Όπου η γλώσσα είναι σκληρή
Και τα κρεβάτια μαλακά
Για να βουλιάξω ξανά.

Διακόσιοι αιώνες – ένα αεροδρόμιο
Τέσσερα εκατομμύρια μυαλά δεν μπορούν να βρουν μια δικαιολογία
Αλλά υπάρχει μια πόλη, κάπου
Και το όνομά της είναι Βερολίνο
Όπου η ιστορία εκπέμπει το φως του ήλιου
Και ο αέρας μυρίζει κύκλους και αλλαγή
Και πάντοτε θα είμαι εκεί ξανά.

Υπάρχει μια πόλη, κάπου
Και το όνομά της Νότινγκχαμ
Όπου κάποτε κατοικούσαν ιππότες
Και η πλατεία της χωράει όλες τις εποχές
Η κλοπή έχει ιστορία – από άποψη
Και η καρδιά μου εκεί είναι στη θέση της

Υπάρχει μια πόλη, κάπου
Και το όνομά της Μαδρίτη
Είναι άλλοτε καφέ και άλλοτε άσπρη
Μουσική και μυρωδιά παστού στα στενά της
Και οι σκονισμένοι δρόμοι κουδουνίζουν
Όπως κι εγώ όταν θα τους ξαναπερπατήσω.

Διακόσιοι αιώνες – μία αλυσίδα
Τέσσερα εκατομμύρια λόγοι δεν φτιάχνουν μια αιτία
Αλλά υπάρχει μια πόλη, κάπου
Και το όνομά της Φλωρεντία
Όπου δεν έχει τίποτα για κανέναν
Παρά όμορφα παλιά κτήρια
Και όμορφες ζωγραφιές
Κι όμως με πονάει
Κάθε μέρα που δεν είμαι εκεί.

Διακόσιοι αιώνες – μία μάνα
Τέσσερα εκατομμύρια όγκοι δεν αρκούν για μια ασθένεια
Γιατί υπάρχει μια πόλη, κάπου
Και το όνομά της ήταν πάντοτε Αθήνα
Όπου οι κουβέρτες μυρίζουν δακρυγόνα
Και το νερό έχει τη γεύση της απελπισίας
Και το κεντρικό κομμάτι ποτέ δεν ταιριάζει στο παζλ
Αλλά με όλα τα άσχημά της και τα στραβά της
Αυτή η πόλη των Σουκούμπους
Είναι αυτή που πάντα θα μου επιβάλλεται.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s