Ε-ώνια [sic]


“Δε δύναμαι να γνωρίζω”, είπε
“Μπορεί να είμαστε παντού, με οποιονδήποτε τρόπο.
Μπορεί να ήταν κάτω από μια ελιά
αμέσως μετά τους πρώτους χτύπους του ρολογιού.
Και δεν μπορώ να ξέρω εάν θα σήμαιναν σιωπή
ή την αρχή ενός διαφορετικού είδους θορύβου.
Και θα μπορούσαμε να είμαστε τα πάντα, από λουλούδια μέχρι εραστές
Από χώμα μέχρι καταιγίδα και όλα όσα υπάρχουν ανάμεσα τους
Και όλα αυτά θα μπορούσαν να έχουν υπάρξει”

“Θα μπορούσε να σημαίνει τον κόσμο?”, αποκρίθηκε.

“Θα μπορούσε να μη σημαίνει τίποτα απολύτως.
Ίσως να κρατούσαμε φυγόδικα χέρια
αν μας είχαν εξορίσει στη ζωή, τιμωρημένοι
για καταπάτηση ξένης περιουσίας στο δρόμο προς την ολοκλήρωση.
Ή ίσως πράγματι να επιλέξαμε να εκτεθούμε στον έξω κίνδυνο
Γυρεύοντας μια άλλη τράπουλα για να μοιράσουμε
ξανά – δεν μοιάζει περισσότερο με προσευχή παρά με αμαρτία?”

“Τουλάχιστον θα μπορούσαν να έχουν υπάρξει.”

“Μπορεί να μην συνυπήρχαμε χρονικά καν τότε.
Μπορεί ακόμα και αν συνυπήρχαμε να μην δίναμε δεκάρα ο ένας για τον άλλον
Μπορεί να είχαμε περπατήσει χιλιάδες πλακόστρωτα σοκάκια
Μεθυσμένοι, τραγουδώντας τραγούδια σε γλώσσες τώρα ακατανόητες.”

“Ίσως να είχαμε υπάρξει”

“Τώρα που στέκεσαι μαζί μου, στάσου κοντά.
Όπως τα μικροσκοπικά δευτερόλεπτα με ξεπερνούν
έτσι κι εσύ με κατακλύζεις με όλα όσα θα μπορούσαν να έχουν κάποτε υπάρξει”

“Δεν μπορώ να γνωρίζω, μπορεί να ήταν το οτιδήποτε, με τον οποιονδήποτε τρόπο.”

“Όπως θα μπορούσε να είναι όταν εμείς και ο κόσμος μπορούσαμε.
Πριν το σύρσιμο των δεικτών του Ρολογιού αποκτήσει αξία
Όπως τα πανύψηλα ξεθωριασμένα δευτερόλεπτα που με πνίγουν
Έτσι κι εσύ, εξίσου αχανώς και παροδικά, χιμάς με βία – μιλάς
για όλα αυτά που θα μπορούσαν να έχουν υπάρξει”

“Σε θυμάμαι, παντού”

“Ακόμα και όταν δεν είχαμε ποτέ ζήσει ή πεθάνει?”

“Και ό,τι άλλο χωράει ανάμεσά τους. Μπορώ να σου πω για μας και για τότε
Γιατί μπορώ να μιλήσω για όλα εκείνα που θα μπορούσαν να έχουν υπάρξει
Αν μονάχα ο χρόνος και ο χώρος ήταν τα όμορφα εργαλεία αυτού που δεν υπάρχει.
Θα σου σχεδιάσω ένα χάρτη, με τα μέρη που πήγαμε και μ’αυτά που δεν πήγαμε
Για να επιστρέψεις ή να πας και να με συναντήσεις για πρώτη φορά ξανά
Και αν και τα ξέρω ήδη, διηγήσου μου με το άρωμα του δέρματος σου
Όλα αυτά που θα μπορούσαν να έχουν υπάρξει.”

“Ξέρεις πως δεν κρατάμε για πάντα. Ούτε καν εμείς.”
“Ξέρω πως ο κόσμος είναι μια μεγάλη και αργή έκλειψη”

“Αλλά υπάρχει χρόνος πέρα από το χρόνο μας, χώρος πέρα από την αναπνοή
Και εκεί, μπορούσαμε να είμαστε για πάντα, μαζί ή χωριστά.
Μπορούσαμε να έχουμε ένα σπίτι, με μικρούς λευκούς τοίχους – ή χωρίς
Μπορούσαμε να έχουμε ένα μικρό κρεβάτι και για τους δυο μας – η για κανέναν
Μπορούσε να είναι σε οποιοδήποτε μέρος και ανά πάσα στιγμή – ή όχι
Νάρνια, Δαμασκός, Ατλαντίδα, Λονδίνο..”

“Και όλα αυτά θα μπορούσαν να έχουν υπάρξει?”
“Θα μπορούσαν. Ίσως και όχι. Ποιός ξέρει?”
“Εγώ όχι. Θα μπορούσαμε να έχουμε υπάρξει..”
“Οπουδήποτε, οποτεδήποτε, με οποιονδήποτε τρόπο.”
“Μπορεί να με έλεγες μάνα, αδερφό, εραστή”
“Μπορεί να με έλεγες πατέρα, γιο, αδερφή”
“Μπορεί να σε είχα δει στο δρόμο, στο κρεβάτι μου ή πουθενά”
“Μπορεί να σε είχα δει στα όνειρά μου, στις ελπίδες μου, στην οθόνη της τηλεόρασης”
“Αλλά – ”
“Αλλά όλα αυτά απλά θα μπορούσαν να έχουν υπάρξει”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s