Another Year


Τελειώνει και αυτός ο χρόνος. Δεδομένη η έλξη του να αφήσεις κάτι γραπτό ως ακαθόριστη επιβεβαίωση πως υπήρξες και αυτή τη χρονιά, πλήρως όμως ακαθόριστη, όπως και η επιβεβαίωση της. Πάντοτε με παραξένευε αυτή η σημαδιακή θέση που έχουμε εμείς δώσει σ’αυτή τη μέρα του χρόνου, λες και είναι διαφορετική από τις άλλες. Κλισέ που υποσυνείδητα σε παίρνουν μαζί τους. Και φτάνεις λοιπόν σε μία ακόμη 31η Δεκεμβρίου, ενός ακόμη “σωτήριου” έτους και νιώθεις μια ανάγκη για έναν κάποιον απολογισμό. Νιώθεις μια ανάγκη για κάποια νέα απόφαση, ένα new year’s resolution που λέμε κι εμείς στα ξένα. Γιατί άλλωστε να το αρνηθείς το κλισέ, μήπως δεν έχεις κι εσύ συμβάλλει στην εγκαθίδρυσή του?

Και κάπου εκεί λοιπόν βλέπεις πως μαζί με το χρόνο φεύγει και μια δεκαετία. Μια δεκαετία που φαντάζει σχεδόν ασήμαντη σε πρώτη ματιά. Μια Lady Gaga, ένας Justin Bieber και μια οικονομική κρίση, τί άλλο? Ύστερα σκέφτεσαι λίγο πιο ήρεμα και διαπιστώνεις πως στο ξεκίνημά της ήσουν παιδί και τώρα μεγάλωσες. Σε αριθμούς τουλάχιστον – ίσως και σε νούμερα (all pun intended). Θυμάσαι αυτά που έκανες κάποτε και τώρα μοιάζουν μακρινές ιστορίες. Τόσο μακρινές που πονάνε.

Κι έρχεσαι στο παρόν. Και όταν ακούς, όταν αφήνεσαι στις στιγμές που ο εαυτός σου σου μιλά απευθείας και εμπιστεύεσαι το σύμπαν να σου δείξει ακριβώς που πρέπει να βρίσκεσαι, όλα αλλάζουν. Οι καταιγίδες και το κόστος άξιζαν όλα τα ρίσκα που πήρες, τίποτα δε θα μπορούσε να σε κρατήσει μακριά από αυτό το μικρό, το ελάχιστο κομμάτι μέσα στο χρόνο, από αυτή την ψυχή που είχες την τύχη να πλησιάσεις, την καρδιά εκείνη που περήφανα αγάπησες με όλο σου το είναι.

Και θα κοιτάξεις πίσω και μόνο τότε θα δεις πως αυτή ήταν η μεγαλύτερη σου στιγμή – όσο μικρός κι αν ήσουν. Τότε, όταν παραδόθηκες, όταν ήσουν πέρα από όλα γήινος και χωμάτινος. Όταν ήσουν αγνός ακόμα και μέσα από κίνητρα και υπολογισμούς. Θα δεις πως και αυτά αγνά ήταν, δε θα μπορούσαν να είναι τίποτε άλλο.

Και τότε ένα δάκρυ θα τρέξει στο μάγουλό σου. Όχι για τη δεκαετία που πέρασε – αλλά για αυτές που θα έρθουν.

Υ.Γ. ” Άκουγα εσένα άκουγα κάτι σαν αντίο ή παράκουγα”. Έτσι ξεκίνησε ο αιώνας κι η δεκαετία. Δε θα μπορούσα να σκεφτώ καλύτερο τρόπο για να κλείσει. Και μια ευχή, να έρθει η στιγμή που θα τα γράψεις όλα ροζ.
Υ.Γ.2. Pardonnez à mes lèvres, car elles trouvent de la joie dans les lieux les plus singuliers.

Advertisements

La Place


Ήταν σε εκείνο το μέρος. Εκείνο το μέρος όπου αφήνεις όλα όσα κάποτε γνώριζες πίσω. Εκείνο το μέρος που ποτέ δε θα επέλεγες, ποτέ δε θα προθυμοποιούσουν να πας. Όμως όλοι οι δρόμοι μοιάζουν να οδηγούν εκεί.

Ήταν σε εκείνο το μέρος. Εκείνο το μέρος όπου δεν υπάρχει τίποτα ασφαλές από το οποίο να μπορείς να κρατηθείς. Ο κόσμος σε έχει εκθέσει. Ή έχει εκθέσει τον εαυτό του σε εσένα. Σε κάθε περίπτωση, δε θα δεις ποτέ τα πράγματα με την ίδια ματιά ξανά. Θα βλέπεις τον κόσμο με νέα μάτια.

Ήταν σε εκείνο το μέρος. Εκείνο το μέρος όπου τα φιλιά ξεθωριάζουν. Μια θλιμμένη κραυγή στο σκοτάδι, ένα τελευταίο χαμόγελο. Έβαλε το πρόσωπο ανάμεσα στα χέρια και είπε, “έκανα ο,τι καλύτερο μπορούσα”.

Ήταν σε εκείνο το μέρος. Εκείνο το μέρος που νικά την κίνηση και την αναγκαιότητα. Ζούσε περισσότερο τη στιγμή από οτι οι κοινοί άνθρωποι θα καταφέρουν ποτέ. Ήταν περισσότερο(α). Αλλά το μέρος εκείνο ήταν μεγαλύτερο. Η απελευθέρωση χρειάζεται ένα μη ορισμένο μέγεθος δύναμης. Μεγαλύτερο από αυτό που απαιτείται για να κρατηθείς. Το κουράγιο είναι υπερεκτιμημένη και παρεξηγημένη έννοια. Έμεινε χωρίς κανέναν σ’ αυτό το μέρος. Μια μοναξιά την οποία κανείς δε θα πρέπει να βιώνει. Το φως της ημέρας δε πρέπει ποτέ να αντικρίσει αυτή την ήττα.

Δεν είναι οι κακοτυχίες και οι επιτυχίες που δοκιμάζουν την τιμή ενός ανθρώπου. Δεν είναι οι στιγμές δόξας ή τα ονομαστά επιτεύγματα. Η πραγματική τιμή ενός ανθρώπου βρίσκεται στη σιωπή του, στην πλευρά του αυτή που δε φωτίζεται, στο σκοτάδι του. Σε αυτό το μέρος που κανείς δε βλέπει και κανείς δε ξέρει. Και κανείς δε θέλει να ξέρει.

Κάποια πράγματα είναι πολύ δυνατά για να τα αντέξεις. Στα μικρά ανθρώπινα χέρια μας, στις μεγάλες ανθρώπινες καρδιές, κάποια πράγματα είναι ασύλληπτα. Αδιανόητα.

Δεν μπορώ να κοιτάζω.

P.S. Don’t be sad, I know you will..

World Beat


Do you know what is happening out there
Beyond the beautiful ocean of the white sheets
Beyond the warm tempests of our hands
Do you know what the word is like?

Out there people see misery in the eye
Out there the past does not flow
Life does not rain on everyone
In any tense, only in a poor subjunctive
Poor subservients, sub missive
People who have only one birth and one ending
A total of two smiles overall, if they are lucky to ever break them.

Do you know what is happening out there
There where your breath doesn’t reach warm
Beyond the stream of your blinks
Do you know what is happening?

Out there people don’t live like we do
Out there pillows are wrinkle-free
And the glasses are always washed
No plural, no deep singular
Only a couple of nouns, adjectives, adverbs
The jugular veins die on the wicker
And the empty palms on the lower lining

Do you know what is happening out there
There where we are the strange ones?
Outside of all those times in which you love me
Do you know what the world is like?

P.S. For that promise of Paris and Berlin in the springtime.

Winter


On the passing of a breath
smoky curls garland snowy clouds
– the end of November.
That evening’s bliss
sleeps on still untill
the morning, dressed in a winter-robe.

P.S. Riding my bike against the wind this morning, my eyes started tearing from the cold. A minute later, after I parked the “vehicle” the tears had turned into small ice crystals stuck on my face. Winter has arrived for good.