Another Year


Τελειώνει και αυτός ο χρόνος. Δεδομένη η έλξη του να αφήσεις κάτι γραπτό ως ακαθόριστη επιβεβαίωση πως υπήρξες και αυτή τη χρονιά, πλήρως όμως ακαθόριστη, όπως και η επιβεβαίωση της. Πάντοτε με παραξένευε αυτή η σημαδιακή θέση που έχουμε εμείς δώσει σ’αυτή τη μέρα του χρόνου, λες και είναι διαφορετική από τις άλλες. Κλισέ που υποσυνείδητα σε παίρνουν μαζί τους. Και φτάνεις λοιπόν σε μία ακόμη 31η Δεκεμβρίου, ενός ακόμη “σωτήριου” έτους και νιώθεις μια ανάγκη για έναν κάποιον απολογισμό. Νιώθεις μια ανάγκη για κάποια νέα απόφαση, ένα new year’s resolution που λέμε κι εμείς στα ξένα. Γιατί άλλωστε να το αρνηθείς το κλισέ, μήπως δεν έχεις κι εσύ συμβάλλει στην εγκαθίδρυσή του?

Και κάπου εκεί λοιπόν βλέπεις πως μαζί με το χρόνο φεύγει και μια δεκαετία. Μια δεκαετία που φαντάζει σχεδόν ασήμαντη σε πρώτη ματιά. Μια Lady Gaga, ένας Justin Bieber και μια οικονομική κρίση, τί άλλο? Ύστερα σκέφτεσαι λίγο πιο ήρεμα και διαπιστώνεις πως στο ξεκίνημά της ήσουν παιδί και τώρα μεγάλωσες. Σε αριθμούς τουλάχιστον – ίσως και σε νούμερα (all pun intended). Θυμάσαι αυτά που έκανες κάποτε και τώρα μοιάζουν μακρινές ιστορίες. Τόσο μακρινές που πονάνε.

Κι έρχεσαι στο παρόν. Και όταν ακούς, όταν αφήνεσαι στις στιγμές που ο εαυτός σου σου μιλά απευθείας και εμπιστεύεσαι το σύμπαν να σου δείξει ακριβώς που πρέπει να βρίσκεσαι, όλα αλλάζουν. Οι καταιγίδες και το κόστος άξιζαν όλα τα ρίσκα που πήρες, τίποτα δε θα μπορούσε να σε κρατήσει μακριά από αυτό το μικρό, το ελάχιστο κομμάτι μέσα στο χρόνο, από αυτή την ψυχή που είχες την τύχη να πλησιάσεις, την καρδιά εκείνη που περήφανα αγάπησες με όλο σου το είναι.

Και θα κοιτάξεις πίσω και μόνο τότε θα δεις πως αυτή ήταν η μεγαλύτερη σου στιγμή – όσο μικρός κι αν ήσουν. Τότε, όταν παραδόθηκες, όταν ήσουν πέρα από όλα γήινος και χωμάτινος. Όταν ήσουν αγνός ακόμα και μέσα από κίνητρα και υπολογισμούς. Θα δεις πως και αυτά αγνά ήταν, δε θα μπορούσαν να είναι τίποτε άλλο.

Και τότε ένα δάκρυ θα τρέξει στο μάγουλό σου. Όχι για τη δεκαετία που πέρασε – αλλά για αυτές που θα έρθουν.

Υ.Γ. ” Άκουγα εσένα άκουγα κάτι σαν αντίο ή παράκουγα”. Έτσι ξεκίνησε ο αιώνας κι η δεκαετία. Δε θα μπορούσα να σκεφτώ καλύτερο τρόπο για να κλείσει. Και μια ευχή, να έρθει η στιγμή που θα τα γράψεις όλα ροζ.
Υ.Γ.2. Pardonnez à mes lèvres, car elles trouvent de la joie dans les lieux les plus singuliers.

Advertisements

2 thoughts on “Another Year

  1. Αυτό που πάντα με κάνεις και δακρύζω καλό δεν το λες..Πόσο όμορφο…

  2. “how i wish, how i wish u were here
    we’re just two lost souls swimming in a fish bowl
    year after year..”

    I guess we can’t freeze time after all…Oh well, i’ll be seeing you in all the old familiar places..Gia na doume i nea dekaetia ti tha ferei..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s