Entering Chorazin


Πρέπει να ομολογήσω πως έχω πράγματι αποτολμήσει εκείνα που βρίσκονται κάτω από το δέρμα, με τη λιγότερη δυνατή προετοιμασία. Η θέρμη τους μου ήταν οικεία παρόλο που είχαν την αίσθηση ξένου, ίσως και εξωτικού. Όμως θυμάμαι το χιόνι έξω από το παράθυρο και το τρίξιμο που έκαναν οι σανίδες του κρεβατιού, ένας ήχος άσπιλος και αθώος. Μάλλον γι αυτό και μπορώ ακόμα να τον φέρω στη μνήμη μου τόσο εύκολα.

Πρέπει να ομολογήσω πως έχω δει το Θείο να αποσπάται από το ανθρώπινο κομμάτι του, με τη μεγαλύτερη δυνατή απάθεια. Ο θάνατος ήταν ήδη μια έννοια που υπάκουε χωρίς κόπο στην ταραγμένη οπτική μου γωνία. Θα πρέπει να αναρωτήθηκα μπροστά στην ευκολία του φόνου μα από την άλλη, ο φόνος είναι μια λέξη που χρησιμοποιεί κανείς όταν του γίνεται συνήθεια, δεν είναι έτσι;

Πρέπει να ομολογήσω πως δοκίμασα την απάθεια, με τέτοια ελευθερία όσο κανένας άλλος. Τότε έμοιαζε με πειραματισμό μα ποιόν προσπαθώ να κοροϊδέψω; Μόνο μέσα από την αποστασιοποίηση μπορεί κανείς να παρατηρήσει, και οι παρατηρήσεις έγιναν καθώς έπρεπε και μεγάλωσαν και πολλαπλασιάστηκαν και αναπλήρωσαν το φλοιό και μεταλλάχτηκαν σε δόγματα.

Πρέπει όμως να ομολογήσω πως υπήρξε ένα κομβικό σημείο οπού η παλιά καλή λογική κατέρρευσε. Με την ίδια λογική τότε μπορεί να πίστευα στις νεράιδες, να έσκαβα ένα δρόμο μακριά από όλα εκείνα που μπορούσαν να μετρηθούν. Μπορεί ακόμα να επιστράτευα την προσωπική μου Χώρα του Ποτέ και να ορκιζόμουν πως θα την προστατεύσω από όποια ξαφνική χειραψία με την πραγματικότητα. Όμως μεγάλωσα και θυμήθηκα το παλιό ξόρκι: “το τέλος κάθε παιχνιδιού είναι να νιώθεις αληθινός.”

Πρέπει να ομολογήσω πως ως άλλο άβουλο ον έχω κοιτάξει πίσω από τον καθρέφτη. Ξέχασα γιατί το πράσινο πάντοτε σημαίνει δηλητήριο αφου μέσα από τη συγχώρεση αναζήτησα την κατάκτηση – και κοιμήθηκα με έναν εχθρό που μου έμοιαζε τόσο μα είχε τόση περισσότερη κακία και τόσο λιγότερη ανθρωπιά. Όμως το τέλος δεν είναι κρότος και το τέλος δεν είναι λυγμός – εκτός βέβαια εάν το έμφραγμα είναι ταυτόσημο του οργασμού – και όλα εκείνα που θα μπορούσαν να είναι βίαια έγιναν μουχλιασμένα και πικρά και κοινότοπα.

Πρέπει να ομολογήσω πως τράπηκα σε φυγή μέσα στην ολοκλήρωση. Αγκάλιασα το αιώνιο και εκείνο έγινε αιχμηρό. Έχω ματώσει τα για πάντα σε θάλασσες και σε γουλιές και σε μαξιλάρια. Και ξεπλύθηκα ανάμεσα στο θάνατο και στην ανοσία μα υπάρχει κάτι το τόσο επικίνδυνο στο να γεμίζω όλες τις ραφές που ανακαλύπτω. Φτιαγμένο από θέρμη και κατά συρροή ανθρωποκτονία, ένα κομμάτι αληθινό, ένα κομμάτι ρεμβασμός, μισό κομμάτι δόγμα και μισό κομμάτι κτήνος.

Πρέπει να ομολογήσω πως ο δρόμος προς την αναπροσαρμογή είναι μακρύς, μακρύς ο δρόμος προς τη χαρτογράφηση νέων αστερισμών. Όμως μέχρι τότε, κουβαλάω ένα παλιό σύμπαν μαζί μου, σαν ένα όνομα που κανείς δεν έχει ξανακούσει, σαν ένα μέρος που κανείς δεν έχει ξαναδεί. Ένα κομμάτι μου νιώθει τη θέρμη ενός ήλιου που έσβησε πριν καν το άλλο κομμάτι μου προλάβει να γεννηθεί.

Κοιτάω επίμονα μέσα σε έναν καθρέφτη που δεν αφήνει το δόλο να περάσει και έτσι έγκλειστο το ασημένιο πρόσωπό μου παρατηρεί και μελετάει την άλλη άκρη της αβύσσου, ένα πορφυρό ομόλογο του οποίου το όλο μειδίαμα πρόσωπο καίει για μια τρέλα που, μαζί με τοσες άλλες ευκαιρίες, χάθηκε.

Advertisements

One thought on “Entering Chorazin

  1. “Όμως το τέλος δεν είναι κρότος και το τέλος δεν είναι λυγμός – εκτός βέβαια εάν το έμφραγμα είναι ταυτόσημο του οργασμού” , αγαπώ τον σαρκασμό προς τον Έλιοτ. Υποδειγματική γραφή, για κάτι τέτοια διαμαντάκια σ’ αγαπάω.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s