Never

After the feast
We left in haste
Into a horizon that dawned backs
On the way behind a wall.

After the feast
The music lowered so
That we confused it
With silence.

After the feast
I stopped waiting for the dead
And my voice was an echo
Of all that should be said.

And it knew exactly what it wanted to say
And how much to keep silent
How to hide a red swish
In dark whispers.

And as for me, I was the tree
And the feast ended that night
When in the morning the laughter faded
And no one searched for my shadow.

There were only a few black feathers left
And a thousand marble roots
One for each time that our name
Was no longer the answer.

And as the world slapped me
And I started to believe that I could walk
The feathers like impossible leaves
They festered and lifted me
And my thousand marble roots
They broke earth into steps.

And now I became the horizon
Waif of dawn and dusk
Never again their shade
Never again a shadow.

After the feast
I will waft here
Among the inevitable
Never again a mismatched doctrine
Never again never.

After the feast
I will flourish my thousand suns
That for long rooted like graves
In a death that will never be.

P.S. Κι ακόμα δεν ξέρω τί με ενοχλεί πιο πολύ.

Better to Reign in Hell […]

Η άγρια ​​αλήθεια είναι ότι η καλοσύνη που κηρύττουμε
Περιστρέφεται γύρω από την έννοια ενός απόντος κακού
Περιλαμβάνει το τυφλό σημείο μιας διαθήκης που αντιλαμβάνεται
Τον εαυτό της ως κάτι αυτοεξαιρούμενο
Διαλύεται σε λέξεις που είναι είτε πολλές είτε πολύ λίγες
Για να αποτελέσουν δομή αδιαπέραστη από δίψα.

Η απρόσεκτη νεότητα επιβαρύνεται με το φταίξιμο
Για τις τυχαίες επιθέσεις ενάντια στην ίδια την τύχη
Για τον εαυτό της που διαιωνίζει
Το προσωρινό
Μετατρέποντας την πραγματικότητα της σάρκας σε βασική πεποίθηση
Εγωιστικής ανιδιοτέλειας, με ανοσία στην εξέλιξη.

Τράβηξε αίμα και μετά απάλυνέ το. Οι σπόροι της ειρήνης
Ριζώνουν στη σύγκρουση, η απώλεια και η απουσία
Σκοτώνουν αρκετό από τον εαυτό σου, ώστε ο υπόλοιπος να μεγαλώσει
Χάνουν αρκετό από το Θεό σου, έτσι ώστε ο πίθηκος να βρει καταφύγιο
Μην ξεχνάς ποτέ να μην θυμάσαι
Και το μονοπάτι θα μετατραπεί σε δρόμο.

Η άγρια ​​αλήθεια είναι ότι η αποθέωση που επιδιώκουμε
Εξακολουθεί να μην αξίζει στην ασυνάρτητη, κουτσή ψυχή μας
Και κάνει τον ταπεινό κύκλο της μέσα από λεωφόρους ιστού
Που κατοικούν στην πρωτεύουσα διάλεκτό μας, στην υγρή, ωμή γλώσσα μας
Και μέσα σε κότσια και τένοντες και μυες και νεύρα
Αυτός ο περαστικός ναός είναι ο ίδιος το μόνο είδωλο που μπορεί να κρατήσει.

Γιατί το δέρμα σου είναι ο αγωγός της θέλησης
Γιατί τα λόγια σου είναι οι τελευταίες αληθινές εντολές
Γιατί απουσία κακού είναι να αναγνωρίζεις τη σάρκα
Ο παράδρομος για τη λογική, το μέσο για μια αρχή
Ενός βασιλείου που έχει έρθει για να μείνει.
Έτσι, κατάπιε την ουρά της οφιοειδούς σκέψης σου
Γιατί μόνο ένα θηρίο που ταΐζεις είναι ποτέ πραγματικά δικό σου.