Πεφταστέρια

Υπήρχε ένα παιδί με αστέρια στα χέρια του
κρυμμένα τραγούδια στα μαλλιά του και μια ανατολή στην πλάτη του
Σε μια εποχή που οι δρόμοι ήταν ατελείωτοι
στρωμένοι με χρυσό, οδηγώντας πάνω από το όνειρο

Υπήρχε ένας τόπος χωρίς ορίζοντες
όπου όλα τα πράγματα μπορούσαν να γίνουν με το χτύπημα ενός ραβδιού
όταν ο κόσμος ήταν ακόμα μαγικός και τα βήματα φίλοι
κι η ζωή ξεχείλιζε από το φλιτζάνι χαμόγελα και χρόνο

Τώρα η καμπύλη έχει χαραχτεί και το έδαφος έρχεται πιο κοντά
η φωτεινή τροχιά μου έχει γεράσει μέσα στην καθημερινή βαρύτητα
και οι επιλογές που με οδήγησαν και με μετέφεραν και με κράτησαν
αιωρούνται μακριά από τα δάχτυλά μου που πέφτουν

Δεν λυπάμαι πραγματικά για όλα αυτά που συνέβησαν
κι ούτε λυπάμαι για εκείνα που δεν έχουν συμβεί
αφού στο τέλος είμαστε μόνο στάχτες
η απουσία σου με κάνει να μην το ξεχνώ

Δεν λυπάμαι πραγματικά για όλους τους δρόμους που δεν πήραμε
και υπάρχει ακόμα λίγος χρόνος να τους προλάβουμε
αλλά η αλήθεια είναι ότι έκανες τόσο λάθος
για την πίστη και τις ελπίδες που με ανάγκασες να κουβαλήσω

Τώρα το φωτοστέφανο που κάρφωσες στο μέτωπό μου σκούριασε
δεν μπορώ να θυμηθώ σε ποιο συρτάρι το φυλάω
και τα φτερά που θα έφερναν όλα τα όνειρά μου κοντά
τώρα είναι πούπουλα μέσα στο μαλακό μου μαξιλάρι

Τώρα το παιδί με τα αστέρια στα χέρια του έχει μεγαλώσει
και αν και νέο είναι τόσο γκρίζο όσο ήσουν εσύ
χωρίς πίστη, χωρίς απώλεια, χωρίς όνειρα
είναι χαρούμενο που δεν είσαι εδώ να το δεις

Καθώς καθόμουν στο χρυσό στρωμένο πλακόστρωτο
κοιτάζοντας τα παπούτσια κάτω στο δρόμο
που τρέχουν προς τους κενούς ορίζοντες
Δε λυπόμουν για τίποτα

Τίποτα δεν έχει πάει τόσο λαμπρά όσο θα ήθελες
όλα έχουν πάει τρομερά σωστά
Δεν είσαι εδώ για να δεις αλλά σου έφερα λίγα λουλούδια
με τον δικό μου ένοχο τρόπο να σε συγχωρήσω

Υπήρχε ένα παιδί με φτερά στους ώμους του
που ξεχωρίζει από το πλήθος, ο μεσσίας της γειτονιάς
αλλά οι παλάμες του ξεθώριασαν τ’ αστέρια που κρατούσε
και είναι πια ξεχασμένα σε κάποιον τσαλακωμένο λαιμό

Δεν λυπάμαι στ’ αλήθεια που τα αφήσαμε όλα πίσω μας
Δεν λυπάμαι που δεν είμαι πια το όνειρό σου
Στο τέλος, είμαστε όλοι στάχτες ανακατεμένες με σκόνη από αστέρια
Και αυτό, χαίρομαι που δεν μπορώ πια να στο πω.

Υ.Γ. Τι κοιτάζεις άραγε;

Advertisements