Turmbahn

Μεγάλα πράγματα, και οι σκιές τους, μνημειώδεις κάτω από τον ήλιο
Μικρά πράγματα, που διατηρούνται σφιχτά σε παλάμες και σε μικρά χάρτινα κουτιά
Μεγάλα λόγια, που ανταλλάσσονται με ψίθυρους ή ανάμεσα σε δάκρυα
Μικρές λέξεις, αποτυπωμένες αιώνια στο μυαλό, κάτω από τη μύτη μας
Κάτω από τους θορύβους μας
Όλα καταρρέουν.

Τα πράγματα που ξεχάσαμε πολύ, κάτω από τα συντρίμμια: διόδια των επιτυχιών μας
Τα πράγματα που θυμόμαστε για πάντα, καρφωμένα στα χείλη και τις αισθήσεις μας
Οι στιγμές της έκπληξης, ο σωστός χώρος και χρόνος για μας
Για να ζήσουμε το δικό μας προσωπικό θαύμα
Και οι υπόγειες ώρες της ρουτίνας μας
Η καυτή ηρεμία της ναρκοληπτικής ύπαρξης
Όλα καταρρέουν.

Η αρχιτεκτονική αυτού που κάποτε ήταν ψυχή
Τα σχέδια αυτού που κάποτε ήταν μέλλον
Οι προσδοκίες αυτού που κάποτε ήταν όνειρο
Οι προσταγές της πρωτοβουλίας αυτού που ήταν ζωή
Όλα τελικά καταρρέουν.

Κάποιος σε είδε να τεντώνεις το χέρι σου
Κάποιος σε είδε να χαμογελάς
Μια κοινή ματιά, μια αφή νικελίου δύο όψεων
Ένα κοινό κρεβάτι, ένα κοινό όνειρο, τόσο συνηθισμένα
Ωστόσο τόσο φευγαλέα
Στην κοινή και μοναδική τους
Κατάρρευση.

Μπορώ να φανταστώ μια εποχή ευτυχίας
Λευκοί τοίχοι και ανοιχτόχρωμα παντζούρια
Μια κατσαρόλα και ένα μεσημεριανό γεύμα που βράζει
Ήχος από κλειδιά στην πόρτα
Βραδινή βροχή στα παράθυρα
Φως δίπλα στο μαξιλάρι
Μπορώ να φανταστώ μια στιγμή ολοκλήρωσης
Και κατάρρευσης.

Βλέπω τους οβελίσκους της ελπίδας
Ανυψωμένους με χαρά σε κάθε μικρό μέρος που ονομάζουμε δικό μας
Η σκιά τους στο φως του μεσημεριού σαν ηλιακό ρολόι
Για κάθε ηλικία, αδύνατο ή όχι.
Και με ένα χαμόγελο που σκορπίζει στάχτες από τα χείλη
Τα βλέπω όλα να βουλιάζουν.

Στέκεσαι στο πεζοδρόμιο
Πετώντας ένα τσιγάρο που δεν άναψε ποτέ
Παρατηρείς με περιέργεια την έκρηξη
Και συστηματικά γίνεσαι μάρτυρας όλων εκείνων που
Καταρρέουν.

Advertisements